zaterdag 29 september 2012
donderdag 27 september 2012
Een lekker ontspannen waddeneiland
Over onze bezoekjes aan Portimao en Vilamoura valt niet zo heel veel te vertellen. Luxe Britse badplaatsen, goed om de was te doen en voorraden in te slaan. En om geld kwijt te raken. Jesse is nog wel onder de indruk van het snelvarende piratenschip, en wijst ze graag de kortste weg naar een mooie buit.
Als we losgooien om naar Ilha da Culatra te varen voelen we ons bijna (of misschien wel helemaal) opgelucht dat we weg zijn uit die vakantieplaatsen. Nicole neemt zich voor vandaag al het zeil- en navigatiewerk te doen, we komen dus erg snel aan bij Cabo de Santa Maria. Helaas bij laagwater, en het is even werken en opletten bij het invaren van het kleine waddengebied welke ook toegang geeft tot de wat grotere plaatsen Faro en Olhao.
We ankeren net voordat het donker is bij het dorpje Culatra, een vissersplaats met alleen zandstraten en veel buitenlandse bootjes die na het droogvallen zo lang mogelijk niet meer willen drijven. We zien ook Paul van de Harmattan liggen, de Nederlander die ons in Cascais kwam helpen toen we een visnet in de schroef hadden.
Aangezien het meteen donker is gaan we niet meer aan land, maar het duurt niet lang voordat we een bijboot met discolampjes aan zien komen varen. Het is de Mero familie, we drinken dus toch nog even wat lauwe biertjes op en Jesse valt om tien uur om van de slaap na het drukke spelen. De volgende ochtend heeft een deel van de Mero-kinderen school, maar Jule van 3 mag met papa Coen mee koffie drinken en wij schuiven met buurman Paul ook aan. Het is een heerlijk eilandje, met een paar terrasjes, een supermarkt, strand, en alles wat je nog meer (niet) nodig hebt om je heel ontspannen te voelen. Hier gaan we de oversteek naar Marokko rustig afwachten. We hebben geen haast, de rest van de Nederlandse vloot aan kinderboten komt hier als het goed is ook nog liggen.
Als we losgooien om naar Ilha da Culatra te varen voelen we ons bijna (of misschien wel helemaal) opgelucht dat we weg zijn uit die vakantieplaatsen. Nicole neemt zich voor vandaag al het zeil- en navigatiewerk te doen, we komen dus erg snel aan bij Cabo de Santa Maria. Helaas bij laagwater, en het is even werken en opletten bij het invaren van het kleine waddengebied welke ook toegang geeft tot de wat grotere plaatsen Faro en Olhao.
We ankeren net voordat het donker is bij het dorpje Culatra, een vissersplaats met alleen zandstraten en veel buitenlandse bootjes die na het droogvallen zo lang mogelijk niet meer willen drijven. We zien ook Paul van de Harmattan liggen, de Nederlander die ons in Cascais kwam helpen toen we een visnet in de schroef hadden.
Aangezien het meteen donker is gaan we niet meer aan land, maar het duurt niet lang voordat we een bijboot met discolampjes aan zien komen varen. Het is de Mero familie, we drinken dus toch nog even wat lauwe biertjes op en Jesse valt om tien uur om van de slaap na het drukke spelen. De volgende ochtend heeft een deel van de Mero-kinderen school, maar Jule van 3 mag met papa Coen mee koffie drinken en wij schuiven met buurman Paul ook aan. Het is een heerlijk eilandje, met een paar terrasjes, een supermarkt, strand, en alles wat je nog meer (niet) nodig hebt om je heel ontspannen te voelen. Hier gaan we de oversteek naar Marokko rustig afwachten. We hebben geen haast, de rest van de Nederlandse vloot aan kinderboten komt hier als het goed is ook nog liggen.
maandag 24 september 2012
zondag 23 september 2012
Vuurtjes bouwen en droogvallen
Om Arjan, Ragna en Ise (familie van Nicole) toch wat meer te laten proeven van het leven op de boot achter een anker besluiten om na de lunch het beschutte havenkommetje van Alvor te verruilen voor de wat grotere baai aan de ingang van de Rio Alvor. Daar waar ook de andere Nederlandse schepen liggen. We hebben het anker nog niet uitgegooid, en Nicole en Arjan liggen al in het water, of de Barnstormer vaart langs met de vraag of Jesse ook op het strand komt spelen samen met Nienke. We besluiten maar meteen allemaal te gaan en er ontstaat een heerlijke avond waarin de bijbootjes steeds terugvaren voor meer drankjes, BBQs en andere lekkere dingen.
Alle boten sluiten zich al snel aan, en wat met een speer gevangen vis van een Franse boot maakt het plaatje compleet. De kids blijven lekker met zand en water spelen terwijl de Cobbs hard werken, en de ouders vaststellen dat dit een van de eerste avonden is zoals je ze voorstelt heel vaak te hebben wanneer je met de boot richting het zuiden vaart. Dat belooft dus nog wat....
Tussen de bedrijven door verleg ik de boot nog even om te voorkomen dat we gedeeltelijk droogvallen. Nicole kon vlak naast de boot al staan in het water. Maar dan kunnen we beter helemaal droogvallen. Ik leg de boot echter niet ver genoeg naar de ondiepte waardoor we een groot deel van de nacht over de bodem schuren met de boot. Goed om de aangroei kwijt te raken, maar niet goed voor de nachtrust.... Zodirect gooien we los richting Portimao, ook omdat ze voor later vandaag nog windkracht 7 a 8 voorspellen en we dn liever rustig in de haven liggen. Arjan, Ragna en Ise stappen daar af om hun vakantie weer voort te zetten. Al hebben ze hier mooi kennis kunnen maken met hoe ons leven er nu uitziet.
Alle boten sluiten zich al snel aan, en wat met een speer gevangen vis van een Franse boot maakt het plaatje compleet. De kids blijven lekker met zand en water spelen terwijl de Cobbs hard werken, en de ouders vaststellen dat dit een van de eerste avonden is zoals je ze voorstelt heel vaak te hebben wanneer je met de boot richting het zuiden vaart. Dat belooft dus nog wat....
Tussen de bedrijven door verleg ik de boot nog even om te voorkomen dat we gedeeltelijk droogvallen. Nicole kon vlak naast de boot al staan in het water. Maar dan kunnen we beter helemaal droogvallen. Ik leg de boot echter niet ver genoeg naar de ondiepte waardoor we een groot deel van de nacht over de bodem schuren met de boot. Goed om de aangroei kwijt te raken, maar niet goed voor de nachtrust.... Zodirect gooien we los richting Portimao, ook omdat ze voor later vandaag nog windkracht 7 a 8 voorspellen en we dn liever rustig in de haven liggen. Arjan, Ragna en Ise stappen daar af om hun vakantie weer voort te zetten. Al hebben ze hier mooi kennis kunnen maken met hoe ons leven er nu uitziet.
zaterdag 22 september 2012
Het voelt toch meer als vakantie in de Algarve
Na een lange nacht zeilen moeten we eerst even bijkomen, nu nog bij Lagos Marina dus. Hennie ten Dam heeft voor de deelnemers aan de Zeilen Atlantische Toertocht een mooie korting bedongen, en hij is zo vriendelijk geweest ons ook op de lijst te zetten;-) De Algarve heeft een aantal mooie plekjes en één daarvan is Alvor, wel bijna 3 mijl vanaf Lagos. Daar gaan we dus heen en nadat we de gezellige vloot Nederlandse boten bij de ingang passeren kunnen we via een soort klein waddengebied nog net een ankerplek vinden voor het dorpje.
Al snel duiken we de kant op en lopen we een rondje door het dorp. Om vervolgens natuurlijk te eindigen op een fijn terras aan het strand, met uitzicht op de boot. Het duurt niet lang of daar zien we de crew van de Sailaway aan komen lopen, en Jesse gaat uit zijn dak als hij ze begroet en meesleept naar het terras.
Wat volgt is een heerlijk avondje eten aan het strand waarbij alle kids zich prima met elkaar vermaken, en we concluderen dat de Algarve de vakantiestemming er goed in doet zetten.
We liggen hier ook omdat een neef van Nicole aan boord komt voor een dagje, samen met vrouw en een kindje van Jesse zijn leeftijd. Ze zijn in de buurt op vakantie. Maandag gaan we dan waarschijnlijk weer een andere plek opzoeken, en dat zou best wel eens Portimao kunnen zijn.
Al snel duiken we de kant op en lopen we een rondje door het dorp. Om vervolgens natuurlijk te eindigen op een fijn terras aan het strand, met uitzicht op de boot. Het duurt niet lang of daar zien we de crew van de Sailaway aan komen lopen, en Jesse gaat uit zijn dak als hij ze begroet en meesleept naar het terras.
Wat volgt is een heerlijk avondje eten aan het strand waarbij alle kids zich prima met elkaar vermaken, en we concluderen dat de Algarve de vakantiestemming er goed in doet zetten.
We liggen hier ook omdat een neef van Nicole aan boord komt voor een dagje, samen met vrouw en een kindje van Jesse zijn leeftijd. Ze zijn in de buurt op vakantie. Maandag gaan we dan waarschijnlijk weer een andere plek opzoeken, en dat zou best wel eens Portimao kunnen zijn.
vrijdag 21 september 2012
Scherven brengen geluk
Het uitvaren van de baai van São Martinho is een stuk minder spectaculair dan het binnenvaren van de Sailaway. Hier gaat de Waltzing Mathilda voor ons uit. Zij geven ons kort verslag over de marifoon, waarna wij hun voorbeeld volgen evenals de Sailaway. Op weg naar Peniche.
Na een paar nachtjes ankeren willen wij wel weer in een haventje liggen, maar de haven van Peniche ligt vol. Althans er liggen veel boten, met veel ruimte er tussen, maar net niet genoeg dat wij onze catamaran ertussen kunnen plaatsen. Op dat vlak ligt voor havenmeesters in Portugal nog veel te winnen. Nu lopen ze toch weer centen mis. Dus wij gooien ons anker uit naast de Zeemuis, een echte Nederlandse vertrekkersboot. Een die niet van plan is nog terug te komen. Wij hebben al veel over hun gehoord, zo zou er een jongetje, Pjotr, in de leeftijd van Jesse aan boord zijn. Nadat wij geïnstalleerd zijn, komen zij een kijkje bij ons nemen. Altijd gezellig nieuwe mensen, met nieuwe verhalen. Jeroen en Doeshka (hopelijk goed geschreven) zijn oude rotten in het vak, ze hebben het rondje Atlantic al eens gedaan, toen hun dochter Djerie 3 jaar was, zij is nu 12. Nu zijn ze van plan om verder te gaan met eindbestemming Nieuw-Zeeland. Jeroen filmt zijn zeiltocht voor Zilt, een zeilersmagazine. Jesse en Pjotr moeten nog even wennen aan elkaar, maar al gauw blijkt dat zij een gezamelijke passie hebben. Ze zijn allebei weg van Enza. Gelukkig duurt het dan ook niet lang voordat de Sailaway en de Waltzing Mathilda hun anker uitwerpen en naar onze boot komen. Isis en Fenna, de twee oudste meiden van de Sailaway, komen zelfs naar onze boot gezwommen. Het is een zoete inval en wederom doet onze boot zijn bijnaam eer aan.
Als de heren al lekker wat biertjes op hebben, worden we verrast met een bezoek van de douane. Zeemuis check, Drift Away check, Waltzing Mathilda check, Sailaway check. Maar dan vaart de boot van de douaniers met Matthieu en Thijs nog aan boord met een rotgang naar de pier, waarop een auto van de marine met zwaailichten komt aangereden. Was het dan misschien toch niet helemaal in orde? Al snel blijkt dat wij niet mogen ankeren waar wij nu liggen, we moeten verhuizen naar een plekje binnen de havenkom. Daar was alleen geen plek. De douanier zegt tegen mij dat als er geen plek is, wij dan gewoon hier kunnen blijven. We roepen de "marine police" nog even op en besluiten dan alle vier lekker te blijven waar we liggen. De volgende ochtend krijgen we bezoek van de "marine police", we mogen hier niet blijven. We waren het anker al aan het ophalen om richting Lissabon te gaan.
Met de andere Nederlandse boten in ons kielzog varen wij de mist in. We zwaaien naar een visser, die ons zijn vangst aanbiedt. Op dit soort momenten vind ik het jammer dat Yme geen vis eet, ik kan hem moeilijk vragen om een visje te killen en ik zie het mezelf ook nog niet doen. We zeilen een heel stuk. We worden ingehaald door de Waltzing Mathilda en de Zeemuis. Dan doen we de motor toch maar aan. Vlak voordat we bij Caiscais zijn vaart Yme midden tussen twee visboeitjes. De motor hapert en hij ziet dat we een van de boeitjes achter ons aan slepen. Yme is door een net gevaren. We besluiten met een motor verder te varen en in de baai van Caiscais te ankeren. We leggen de boot naast een Nederlandse Contest en een Franse Lagoon 400. De Nederlander Paul schiet ons gelijk te hulp als hij hoort dat we een net in de schroef hebben. Maar nog voordat hij met zijn bijboot bij onze boot is, lig ik in het water en heb ik het net uit de schroef kunnen halen.
Caiscais is een verrassend leuke stad. Wel toeristisch, maar toch een heerlijk sfeertje. Ze hebben er een prachtige speeltuin in een mooi park. Op het strand is een zandkunstenaar bezig een heel dorp te bouwen. Verder een goede Indier, dus onze dag kan niet meer stuk.
Op maandag vertrekken wij vroeg naar Oeiras. De haven van Caiscais is erg duur, dus we denken dat we in Oeiras goedkoper uit zullen zijn. Niet dus, maar daarentegen kost het wassen een schijntje. € 1,50 voor de wasmachine en € 1,50 voor de droger. Wij maken hier gretig gebruik van en na vijf wasbeurten is het beddengoed weer schoon en hebben wij weer frisse kleertjes om aan te doen. Tussendoor nemen Jesse en ik nog een frisse duik in het aan de haven gelegen zwembad en we eten een heerlijke salade op het terras. De haven voelt meer als een hotel, en onze boot is dan de hotelkamer.
De volgende dag staan we bijtijds op om naar Lissabon te gaan. We nemen de taxi naar de stad. Onderweg rijden we door Belém. Prachtig om te zien. Ik weet nu al dat een dag veel te kort is voor deze mooie stad. We nemen de oude tram en doen een 'sightseeing' door een deel van de stad. We lunchen op een bijzonder binnenplaatsje. Kopen een mooi cadeau voor Jesse, omdat hij al tien stickers heeft verdiend met zijn luie oog. Ik steek een kaarsje op in de Basílica da Estrella en daarna genieten wij van de jonge eendjes in het park. Het was mooi om even aan Lissabon te kunnen proeven, maar ik wil nog een keertje terug.
Yme heeft in zijn hoofd gehaald, dat wij 's avonds nog losgooien en koers zetten naar het zuiden. Ik stem in. Ik kook alvast een lekkere pasta. Jesse mag zijn cadeau uitpakken en helpt in zijn keuken ook mee met koken. Om kwart voor vijf gooien we los en varen de Taag af richting het Zuiden. Er is weinig wind voorspeld, maar genoeg om te kunnen zeilen. Yme rolt de gennaker uit. We stuiven vooruit. Er is toch wat meer wind dan voorspeld. Met een van vermoeidheid huilende Jesse knapt er opeens iets bij mij, ik ontplof. Mijn lege bord knalt op de grond, in scherven. "Ik kan dit niet. Ik wil dit niet." Jesse schrikt, Yme schrikt, maar ook ik schrik. Ik voelde me de afgelopen dagen ontspannen, lekker in mijn vel, mijn glas was weer half vol in plaats van half leeg en dan opeens dit. Zijn het bijwerkingen van de Primatour? Of gingen we te hard en raakte ik in paniek. We zullen het niet weten, maar scherven brengen geluk.
Na een nacht snel doorvaren, we klokken zelfs 13,4 knopen bij het surfen op de golven, krijgen we Cabo de São Vincente in het vizier. We ronden de kaap, met de gennaker op. De kust van de Algarve is prachtig. We zien op de AIS dat de Barnstormer in een baaitje voor anker ligt. Het is zulk mooi zeilweer dat wij doorgaan naar Lagos. Daar aangekomen gaan de mannen weer tukken en start ik voor het eerst in tijden weer Wordfeud op. Heerlijk even niksen. De Barnstormer komt even later ook de haven binnenvaren, Jesse en Nienke gaan al snel weer aan de slag.
Vandaag zijn wij weer de haven niet uitgeweest. Jesse en ik stonden vroeg klaar om te gaan zwemmen, bleek de toegang tot het zwembad maar liefst € 17,50 per persoon te kosten. Dat ging ons toch iets boven ons pet. Dus naar de speeltuin en koffie drinken met Henny, Marieke en Jorg. 's Avonds gezellig met de bemanning van de Mero een afhaalpizza en ik Chinees gegeten in een Engelse pub. We liggen hier met zo'n zeven Nederlandse vertrekkersboten en dan nog een speedboot uit Edam.
Na een paar nachtjes ankeren willen wij wel weer in een haventje liggen, maar de haven van Peniche ligt vol. Althans er liggen veel boten, met veel ruimte er tussen, maar net niet genoeg dat wij onze catamaran ertussen kunnen plaatsen. Op dat vlak ligt voor havenmeesters in Portugal nog veel te winnen. Nu lopen ze toch weer centen mis. Dus wij gooien ons anker uit naast de Zeemuis, een echte Nederlandse vertrekkersboot. Een die niet van plan is nog terug te komen. Wij hebben al veel over hun gehoord, zo zou er een jongetje, Pjotr, in de leeftijd van Jesse aan boord zijn. Nadat wij geïnstalleerd zijn, komen zij een kijkje bij ons nemen. Altijd gezellig nieuwe mensen, met nieuwe verhalen. Jeroen en Doeshka (hopelijk goed geschreven) zijn oude rotten in het vak, ze hebben het rondje Atlantic al eens gedaan, toen hun dochter Djerie 3 jaar was, zij is nu 12. Nu zijn ze van plan om verder te gaan met eindbestemming Nieuw-Zeeland. Jeroen filmt zijn zeiltocht voor Zilt, een zeilersmagazine. Jesse en Pjotr moeten nog even wennen aan elkaar, maar al gauw blijkt dat zij een gezamelijke passie hebben. Ze zijn allebei weg van Enza. Gelukkig duurt het dan ook niet lang voordat de Sailaway en de Waltzing Mathilda hun anker uitwerpen en naar onze boot komen. Isis en Fenna, de twee oudste meiden van de Sailaway, komen zelfs naar onze boot gezwommen. Het is een zoete inval en wederom doet onze boot zijn bijnaam eer aan.
Als de heren al lekker wat biertjes op hebben, worden we verrast met een bezoek van de douane. Zeemuis check, Drift Away check, Waltzing Mathilda check, Sailaway check. Maar dan vaart de boot van de douaniers met Matthieu en Thijs nog aan boord met een rotgang naar de pier, waarop een auto van de marine met zwaailichten komt aangereden. Was het dan misschien toch niet helemaal in orde? Al snel blijkt dat wij niet mogen ankeren waar wij nu liggen, we moeten verhuizen naar een plekje binnen de havenkom. Daar was alleen geen plek. De douanier zegt tegen mij dat als er geen plek is, wij dan gewoon hier kunnen blijven. We roepen de "marine police" nog even op en besluiten dan alle vier lekker te blijven waar we liggen. De volgende ochtend krijgen we bezoek van de "marine police", we mogen hier niet blijven. We waren het anker al aan het ophalen om richting Lissabon te gaan.
Met de andere Nederlandse boten in ons kielzog varen wij de mist in. We zwaaien naar een visser, die ons zijn vangst aanbiedt. Op dit soort momenten vind ik het jammer dat Yme geen vis eet, ik kan hem moeilijk vragen om een visje te killen en ik zie het mezelf ook nog niet doen. We zeilen een heel stuk. We worden ingehaald door de Waltzing Mathilda en de Zeemuis. Dan doen we de motor toch maar aan. Vlak voordat we bij Caiscais zijn vaart Yme midden tussen twee visboeitjes. De motor hapert en hij ziet dat we een van de boeitjes achter ons aan slepen. Yme is door een net gevaren. We besluiten met een motor verder te varen en in de baai van Caiscais te ankeren. We leggen de boot naast een Nederlandse Contest en een Franse Lagoon 400. De Nederlander Paul schiet ons gelijk te hulp als hij hoort dat we een net in de schroef hebben. Maar nog voordat hij met zijn bijboot bij onze boot is, lig ik in het water en heb ik het net uit de schroef kunnen halen.
Caiscais is een verrassend leuke stad. Wel toeristisch, maar toch een heerlijk sfeertje. Ze hebben er een prachtige speeltuin in een mooi park. Op het strand is een zandkunstenaar bezig een heel dorp te bouwen. Verder een goede Indier, dus onze dag kan niet meer stuk.
Op maandag vertrekken wij vroeg naar Oeiras. De haven van Caiscais is erg duur, dus we denken dat we in Oeiras goedkoper uit zullen zijn. Niet dus, maar daarentegen kost het wassen een schijntje. € 1,50 voor de wasmachine en € 1,50 voor de droger. Wij maken hier gretig gebruik van en na vijf wasbeurten is het beddengoed weer schoon en hebben wij weer frisse kleertjes om aan te doen. Tussendoor nemen Jesse en ik nog een frisse duik in het aan de haven gelegen zwembad en we eten een heerlijke salade op het terras. De haven voelt meer als een hotel, en onze boot is dan de hotelkamer.
De volgende dag staan we bijtijds op om naar Lissabon te gaan. We nemen de taxi naar de stad. Onderweg rijden we door Belém. Prachtig om te zien. Ik weet nu al dat een dag veel te kort is voor deze mooie stad. We nemen de oude tram en doen een 'sightseeing' door een deel van de stad. We lunchen op een bijzonder binnenplaatsje. Kopen een mooi cadeau voor Jesse, omdat hij al tien stickers heeft verdiend met zijn luie oog. Ik steek een kaarsje op in de Basílica da Estrella en daarna genieten wij van de jonge eendjes in het park. Het was mooi om even aan Lissabon te kunnen proeven, maar ik wil nog een keertje terug.
Yme heeft in zijn hoofd gehaald, dat wij 's avonds nog losgooien en koers zetten naar het zuiden. Ik stem in. Ik kook alvast een lekkere pasta. Jesse mag zijn cadeau uitpakken en helpt in zijn keuken ook mee met koken. Om kwart voor vijf gooien we los en varen de Taag af richting het Zuiden. Er is weinig wind voorspeld, maar genoeg om te kunnen zeilen. Yme rolt de gennaker uit. We stuiven vooruit. Er is toch wat meer wind dan voorspeld. Met een van vermoeidheid huilende Jesse knapt er opeens iets bij mij, ik ontplof. Mijn lege bord knalt op de grond, in scherven. "Ik kan dit niet. Ik wil dit niet." Jesse schrikt, Yme schrikt, maar ook ik schrik. Ik voelde me de afgelopen dagen ontspannen, lekker in mijn vel, mijn glas was weer half vol in plaats van half leeg en dan opeens dit. Zijn het bijwerkingen van de Primatour? Of gingen we te hard en raakte ik in paniek. We zullen het niet weten, maar scherven brengen geluk.
Na een nacht snel doorvaren, we klokken zelfs 13,4 knopen bij het surfen op de golven, krijgen we Cabo de São Vincente in het vizier. We ronden de kaap, met de gennaker op. De kust van de Algarve is prachtig. We zien op de AIS dat de Barnstormer in een baaitje voor anker ligt. Het is zulk mooi zeilweer dat wij doorgaan naar Lagos. Daar aangekomen gaan de mannen weer tukken en start ik voor het eerst in tijden weer Wordfeud op. Heerlijk even niksen. De Barnstormer komt even later ook de haven binnenvaren, Jesse en Nienke gaan al snel weer aan de slag.
Vandaag zijn wij weer de haven niet uitgeweest. Jesse en ik stonden vroeg klaar om te gaan zwemmen, bleek de toegang tot het zwembad maar liefst € 17,50 per persoon te kosten. Dat ging ons toch iets boven ons pet. Dus naar de speeltuin en koffie drinken met Henny, Marieke en Jorg. 's Avonds gezellig met de bemanning van de Mero een afhaalpizza en ik Chinees gegeten in een Engelse pub. We liggen hier met zo'n zeven Nederlandse vertrekkersboten en dan nog een speedboot uit Edam.
vrijdag 14 september 2012
Een donkere tocht naar de zwembaai van São Martinho do Porto
Vanuit Porto is het plan om na de lunch los te gooien en dan ofwel in Aveiro af te meren, of gelijk een hele nacht door te varen naar São Martinho do Porto. Een door de pilot omschreven mooie baai met heerlijk warm zwemwater. Daar verlang ik naar, zwemmen! Jesse speelt 's ochtends nog fijn met Enza. Ravotten in de speeltuin, kleien en Dr. Panda Restaurant op de iPad. Na de lunch worden wij vaarwel gezegd door de overige bemanning van de Sailaway, ook zij geloven volgens mij nog niet dat wij nu dan echt los gaan gooien.
Na een maand op het vaste land heeft Jesse nog geen zeebenen. Hij klettert vlak voor ons geplande vertrek van de bank. Au, dat was weer even schrikken. Maar nadat we ook gedag zijn gezegd door het vriendelijke havenpersoneel, gooien wij echt los. Jesse slaapt nog voordat we de monding van de Douro uit zijn en Yme en ik moeten allebei weer wennen aan de golven van de branding die wij door moeten om op zee te komen. Verder op zee zijn er weinig golven, maar helaas is er ook weinig wind. Minder dan er is voorspeld. Over de grond gaan we al zeilend toch nog een knoop of vier, maar we hebben het gevoel dat de boot stil ligt. Dit gevoel maakt dat wij allemaal een beetje zeeziek worden en dus zetten we na een paar uurtjes de motor bij.
Wat zullen we doen? Gaan we naar Aveiro of zeilen we de nacht door. Zoals Roos van de Waltzing Mathilda het mooi omschrijft: "een nacht doorvaren voelt als een cadeautje voor het gezin". Ja, als we de nacht doorvaren leggen we natuurlijk heel wat meer mijlen af, die we sowieso moeten varen. Ook kunnen we dan weer net iets langer op de volgende plek blijven, voordat we weer de trossen los moeten gooien.
We besluiten om de nacht door te varen en dat Yme het grootste deel hiervan voor zijn rekening neemt en ik zoveel mogelijk probeer te slapen, zodat ik morgen fit ben om met Jesse te spelen. Als Jesse om half negen naar bed gaat, ga ik met hem mee. Ik lig eerder te pitten dan de kleine, haha. Rond een uur of twaalf voel ik dat Jesse zijn pyjama helemaal nat is, een ongelukje met de luier. Het is pikdonker en met de zaklamp probeer ik Jesse al slapend te verschonen. Buiten gaat het goed. Yme ziet geen hand voor ogen, het is mistig en de wind is nog meer afgenomen. Helaas is de kraanlijn losgeschoten, waarom dit soort dingen nou altijd 's nachts moeten gebeuren...., morgen dus de mast in.
Op de radar zien we langzamerhand enorm veel vlekken, zijn het golven, dolfijnen, vogels? We houden het op dolfijnen. Af en toe zien we een visvlaggetje, gelukkig zijn het er niet veel en gaat het steeds goed. Van het radaralarm worden we zenuwachtig, dus die zetten we uit. We kijken wel zelf goed naar het scherm. Als ik dan een paar uurtjes op wacht sta, druk ik per abuis op het man over boord-alarm. Hmmm, Yme slaapt er gewoon doorheen. Hij wordt pas wakker als ik hem roep. Maar goed dat het een vals alarm was. Maar hoe krijgen we het ding uit, hij blijft maar gaan. Als alle alarmbellen uit zijn, gaat Yme nog even liggen en staar ik de duisternis in. Opeens zijn ze daar dan, de dolfijnen. Als torpedo's schieten ze richting onze boot, om deze dan in te halen, er onder door te zwemmen en een stukje mee op te zwemmen. Het is prachtig. Zo houd ik het nog wel even vol. Maar om half vier besluit ik toch Yme wakker te maken en zelf te gaan slapen. Eindelijk val ik in een diepe slaap en word pas wakker als de zon weer op is en wij bijna de baai van São Martinho do Porto invaren waar we de Waltzing Mathilda zien liggen. Nu is het tijd voor Yme om te slapen.
's Middags krijgen we bezoek van de bemanning van de Waltzing Mathilda. Zij hebben in Nazaré de tip gekregen om hier krab te gaan eten bij een plaatselijk restaurant. Dat lijkt mij wel wat. Na een heerlijke zwemtocht en een koude douche op het strand, staan wij om zes uur voor de deur van het restaurant. De krab wordt met de hamer onder handen genomen. Ik kijk de kunst af van Mathieu en Roos, die duidelijk meer ervaring hebben dan ik.
Na een rustige nacht voor anker liggen, wordt Jesse op het juiste moment wakker om een mooie foto te kunnen maken van de Sailaway die door de brekers de baai in komt varen.
We hebben een gezellige dag met de bemanning van de Sailaway en de Waltzing Mathilda. De kinderen eten pannenkoeken op de Sailaway en daarna wordt de borrel voorgezet op onze boot. We liggen allemaal vroeg op bed, want morgen wordt er weer gevaren. Maar natuurlijk niet nadat Yme eerst de mast in wordt gehesen.
Na een maand op het vaste land heeft Jesse nog geen zeebenen. Hij klettert vlak voor ons geplande vertrek van de bank. Au, dat was weer even schrikken. Maar nadat we ook gedag zijn gezegd door het vriendelijke havenpersoneel, gooien wij echt los. Jesse slaapt nog voordat we de monding van de Douro uit zijn en Yme en ik moeten allebei weer wennen aan de golven van de branding die wij door moeten om op zee te komen. Verder op zee zijn er weinig golven, maar helaas is er ook weinig wind. Minder dan er is voorspeld. Over de grond gaan we al zeilend toch nog een knoop of vier, maar we hebben het gevoel dat de boot stil ligt. Dit gevoel maakt dat wij allemaal een beetje zeeziek worden en dus zetten we na een paar uurtjes de motor bij.
Wat zullen we doen? Gaan we naar Aveiro of zeilen we de nacht door. Zoals Roos van de Waltzing Mathilda het mooi omschrijft: "een nacht doorvaren voelt als een cadeautje voor het gezin". Ja, als we de nacht doorvaren leggen we natuurlijk heel wat meer mijlen af, die we sowieso moeten varen. Ook kunnen we dan weer net iets langer op de volgende plek blijven, voordat we weer de trossen los moeten gooien.
We besluiten om de nacht door te varen en dat Yme het grootste deel hiervan voor zijn rekening neemt en ik zoveel mogelijk probeer te slapen, zodat ik morgen fit ben om met Jesse te spelen. Als Jesse om half negen naar bed gaat, ga ik met hem mee. Ik lig eerder te pitten dan de kleine, haha. Rond een uur of twaalf voel ik dat Jesse zijn pyjama helemaal nat is, een ongelukje met de luier. Het is pikdonker en met de zaklamp probeer ik Jesse al slapend te verschonen. Buiten gaat het goed. Yme ziet geen hand voor ogen, het is mistig en de wind is nog meer afgenomen. Helaas is de kraanlijn losgeschoten, waarom dit soort dingen nou altijd 's nachts moeten gebeuren...., morgen dus de mast in.
Op de radar zien we langzamerhand enorm veel vlekken, zijn het golven, dolfijnen, vogels? We houden het op dolfijnen. Af en toe zien we een visvlaggetje, gelukkig zijn het er niet veel en gaat het steeds goed. Van het radaralarm worden we zenuwachtig, dus die zetten we uit. We kijken wel zelf goed naar het scherm. Als ik dan een paar uurtjes op wacht sta, druk ik per abuis op het man over boord-alarm. Hmmm, Yme slaapt er gewoon doorheen. Hij wordt pas wakker als ik hem roep. Maar goed dat het een vals alarm was. Maar hoe krijgen we het ding uit, hij blijft maar gaan. Als alle alarmbellen uit zijn, gaat Yme nog even liggen en staar ik de duisternis in. Opeens zijn ze daar dan, de dolfijnen. Als torpedo's schieten ze richting onze boot, om deze dan in te halen, er onder door te zwemmen en een stukje mee op te zwemmen. Het is prachtig. Zo houd ik het nog wel even vol. Maar om half vier besluit ik toch Yme wakker te maken en zelf te gaan slapen. Eindelijk val ik in een diepe slaap en word pas wakker als de zon weer op is en wij bijna de baai van São Martinho do Porto invaren waar we de Waltzing Mathilda zien liggen. Nu is het tijd voor Yme om te slapen.
's Middags krijgen we bezoek van de bemanning van de Waltzing Mathilda. Zij hebben in Nazaré de tip gekregen om hier krab te gaan eten bij een plaatselijk restaurant. Dat lijkt mij wel wat. Na een heerlijke zwemtocht en een koude douche op het strand, staan wij om zes uur voor de deur van het restaurant. De krab wordt met de hamer onder handen genomen. Ik kijk de kunst af van Mathieu en Roos, die duidelijk meer ervaring hebben dan ik.
Na een rustige nacht voor anker liggen, wordt Jesse op het juiste moment wakker om een mooie foto te kunnen maken van de Sailaway die door de brekers de baai in komt varen.
We hebben een gezellige dag met de bemanning van de Sailaway en de Waltzing Mathilda. De kinderen eten pannenkoeken op de Sailaway en daarna wordt de borrel voorgezet op onze boot. We liggen allemaal vroeg op bed, want morgen wordt er weer gevaren. Maar natuurlijk niet nadat Yme eerst de mast in wordt gehesen.
maandag 10 september 2012
Weer losgooien is soms best wel lastig
We zijn inmiddels alweer een kleine week in Porto. Na een maand stilgelegen te hebben blijkt het toch best een uitdaging om de boot los te weken uit de haven. Of dat nu komt doordat we deze week nog 'gratis' liggen, of vanwege iets anders weten we niet;-)
Bij aankomst vanaf het vliegveld ligt de Barnstormer aan de steiger, het duurt dan ook niet lang voordat Jesse en de net iets jongere Nienke elkaar vinden voor een avondje stenen verzamelen en ballen schoppen op het terrasje bij de haven, zodat wij met Jorg en Marieke kunnen bijpraten. Jesse adopteert de oma van Nienke gelijk ook even als de zijne en schreeuwt net zo hard 'oma kom!' zoals hij dat de afgelopen weken bij zijn echte oma deed.
Porto hadden we tot nu toe ook nog niet echt gezien, en terwijl ik me vermaak met de Yanmar-monteurs voor een onderhoudsbeurt van de beide motoren stappen Jesse en Nicole in de open dubbeldekkerbus voor een rondje stad. Aansluitend mag Jesse de bilges van de Barnstormer volstoppen met de duplo van Nienke terwijl wij de drankjes opdrinken. De volgende dag moeten we alweer afscheid nemen als de Barnstormer weer verder vaart naar het zuiden, waar we ze hopelijk later nog zullen tegenkomen. Geen betere plek voor een afscheid dan in de speeltuin uiteraard.
Aangezien wij nog steeds geen porthuis van binnen gezien hebben is dat het plan voor de avond. We laten ons afzetten bij Taylor´s, maar vanwege een bruiloft en het WK-snookeren is daar voor ons even geen plaats. Als troost duiken we het bijbehorende The Yeatman Hotel in, en dat is geen straf qua uitzicht over Porto terwijl Jesse zijn voeten laat afkoelen in het zwembad.
Wanneer we terugkomen in de haven is het alweer een Nederlands feestje, de Sailaway is net naast ons komen liggen. Drie jonge dames voor Jesse om mee te spelen, de eerste avond gezellig bij ons aan boord. De volgende ochtend bij hun, nadat Jesse op onze eigen boot hard van de trap gevallen is en even wat afleiding nodig heeft. In de middag gaan we nogmaals proberen een porthuis de bezoeken, en vanaf het dak van het Porto Cruz gebouw zien we een Nederlandse zeilboot (de Simani "Gu") de stad in zeilen en aan de kade afmeren.
We zijn eigenlijk van plan om die middag zelf los te gooien richting Aveiro, maar nu we dit zien vinden we dat we het niet kunnen maken om ook niet even zelf met de boot Porto in te varen. Gelukkig had de Sailaway-crew ook wel zin in een ijsje en gooien we bij terugkomst in de haven snel de trossen los. Eindelijk.
We varen rustig de rivier op, onder de mooie hoge brug door. Nicole heeft lekker wat te eten gemaakt, en ook de drankjes smaken goed. Isis, de oudste van de Sailaway-kids stuurt ons vakkundig de stad in.
Fenna en Jesse houden zich ondertussen druk bezig met de zeilvoering, al hebben we verder geen zeilen bijstaan. Maar dat mag de pret niet drukken.
Even later liggen we dan aan de kade, krijgen de kids het beloofde ijsje en is het ook tijd voor wat familieportretjes..
Jesse vaart ons terug naar de haven en we genieten nog even van de mooi verlichte stad vlak na zonsondergang. De kids gaan naar bed en wij blijven nog tot laat in de kuip van de Sailaway praten over bruiloften en dt soort zaken.
Nu is het even wachten op het lekkere windje welke ons verder naar het zuiden kan brengen, deze lijkt er vanaf morgen te komen. We zijn hebben dan precies een maand in Porto gelegen, absoluut een aanrader.
Bij aankomst vanaf het vliegveld ligt de Barnstormer aan de steiger, het duurt dan ook niet lang voordat Jesse en de net iets jongere Nienke elkaar vinden voor een avondje stenen verzamelen en ballen schoppen op het terrasje bij de haven, zodat wij met Jorg en Marieke kunnen bijpraten. Jesse adopteert de oma van Nienke gelijk ook even als de zijne en schreeuwt net zo hard 'oma kom!' zoals hij dat de afgelopen weken bij zijn echte oma deed.
Porto hadden we tot nu toe ook nog niet echt gezien, en terwijl ik me vermaak met de Yanmar-monteurs voor een onderhoudsbeurt van de beide motoren stappen Jesse en Nicole in de open dubbeldekkerbus voor een rondje stad. Aansluitend mag Jesse de bilges van de Barnstormer volstoppen met de duplo van Nienke terwijl wij de drankjes opdrinken. De volgende dag moeten we alweer afscheid nemen als de Barnstormer weer verder vaart naar het zuiden, waar we ze hopelijk later nog zullen tegenkomen. Geen betere plek voor een afscheid dan in de speeltuin uiteraard.
Aangezien wij nog steeds geen porthuis van binnen gezien hebben is dat het plan voor de avond. We laten ons afzetten bij Taylor´s, maar vanwege een bruiloft en het WK-snookeren is daar voor ons even geen plaats. Als troost duiken we het bijbehorende The Yeatman Hotel in, en dat is geen straf qua uitzicht over Porto terwijl Jesse zijn voeten laat afkoelen in het zwembad.
Wanneer we terugkomen in de haven is het alweer een Nederlands feestje, de Sailaway is net naast ons komen liggen. Drie jonge dames voor Jesse om mee te spelen, de eerste avond gezellig bij ons aan boord. De volgende ochtend bij hun, nadat Jesse op onze eigen boot hard van de trap gevallen is en even wat afleiding nodig heeft. In de middag gaan we nogmaals proberen een porthuis de bezoeken, en vanaf het dak van het Porto Cruz gebouw zien we een Nederlandse zeilboot (de Simani "Gu") de stad in zeilen en aan de kade afmeren.
We zijn eigenlijk van plan om die middag zelf los te gooien richting Aveiro, maar nu we dit zien vinden we dat we het niet kunnen maken om ook niet even zelf met de boot Porto in te varen. Gelukkig had de Sailaway-crew ook wel zin in een ijsje en gooien we bij terugkomst in de haven snel de trossen los. Eindelijk.
We varen rustig de rivier op, onder de mooie hoge brug door. Nicole heeft lekker wat te eten gemaakt, en ook de drankjes smaken goed. Isis, de oudste van de Sailaway-kids stuurt ons vakkundig de stad in.
Fenna en Jesse houden zich ondertussen druk bezig met de zeilvoering, al hebben we verder geen zeilen bijstaan. Maar dat mag de pret niet drukken.
Even later liggen we dan aan de kade, krijgen de kids het beloofde ijsje en is het ook tijd voor wat familieportretjes..
Jesse vaart ons terug naar de haven en we genieten nog even van de mooi verlichte stad vlak na zonsondergang. De kids gaan naar bed en wij blijven nog tot laat in de kuip van de Sailaway praten over bruiloften en dt soort zaken.
Nu is het even wachten op het lekkere windje welke ons verder naar het zuiden kan brengen, deze lijkt er vanaf morgen te komen. We zijn hebben dan precies een maand in Porto gelegen, absoluut een aanrader.
Abonneren op:
Reacties (Atom)