In de mist op weg naar een lang weekend Dartmouth

Het is best lekker dat je om de 10 mijl een leuke nieuwe haven hebt om weer even bij te komen van de lange zeiltochten ernaartoe;-) Dartmouth stond al lang op het lijstje van plekken waar we geweest willen zijn en aangezien we alle tijd hebben kruisen we lekker tegen de weinige wind en stroom op.

De laaghangende mist maakt de Engelse zuidkust sprookjesachtig, al kijkt Jesse liever naar dansende pinguins...

Een paar uur na het vertrek uit Brixham arriveren we in Dartmouth. We overwegen af te meren aan de binnenkant van het ferry-pontoon, maar zo op het eerste gezicht lijkt het toch wat krap. Onzin blijkt achteraf, maar aangezien er een Yanmar-dealer aan de overkant zit heb ik een goed excuus om toch maar bij de marina in Kingswear te gaan liggen;-) Na het afspoelen van de roodbruine boot (volgens een taxi-chauffeur stof uit Saudi-Arabië) pakken we de ferry naar Dartmouth en hebben een afscheidsetentje voor Carel die op het vliegtuig terug naar Nederland stapt. Gelukkig kunnen we de boot nog steeds zien liggen...

In Dartmouth blijven we weer een paar dagen. Ik kan hier eindelijk wat extra voorfilters vinden, we laten magneetfilters installeren om het DNA van de bacteriën in de branstoftanks een beetje te muteren, en ik mag in de motorruimte aan de slag met een lekkende zeewaterpomp. Natuurlijk gaan we ook een tochtje met de stoomtram maken die naast de boot vertrekt. Soms lijkt het wel of de mist hier toch een wat minder natuurlijke oorzaak heeft....

Krabben vangen en piraten kijken in Brixham

Ondanks de wat lastige windrichting besluiten we in de middag toch weg te varen uit Weymouth en de Engelse Riviera te gaan bezoeken. Het is een lekkere (deels motor)zeiltocht door Lyme Bay nadat we eerst de roemruchte Portland Bill op het juiste moment via de binnenbocht passeren. Carel denkt last te hebben van een te laag suikerniveau, maar dat lijkt achteraf toch zeeziekte te zijn. Hij ligt de hele tocht rustig op bed, Nicole is uiteindelijk de enige die haar lunch kwijtraakt nadat ze denkt dat Jesse zich niet helemaal goed voelt. Maar hij houdt zich prima en valt in slaap vlak voordat we rond negen uur aankomen in Torquay.

Wanneer we wakker worden hangt er een dichte mist over Torbay en Torquay heeft daardoor niet echt een gezellig aanzicht. Aangezien ik twee lekkages op te sporen heb gaan Carel, Nicole en Jesse met het treintje op zoek naar sporen van Agatha Christie. Eenmaal terug op de boot maken we snel de beslissing om de baai over te steken naar Brixham. Een veel sfeervoller plaatsje, en we vinden een prima ligplaats.

Al snel lopen we richting het stadje om lekker iets te gaan eten, te kijken naar het 'piratenschip' van Sir Francis Drake (The Golden Hind), en natuurlijk om de plaatselijke jeugd krabben te zien vangen.

Carel stapt donderdag in Exeter op het vliegtuig naar huis dus waarschijnlijk dat we morgen nog een kort tochtje naar Dartmouth maken, kan hij die echte zeezeilbestemming ook weer afvinken;-)

Een paar dagen verwaaid in Weymouth liggen is geen straf

De afgelopen dagen lagen we verwaaid in Weymouth. Voor mijn vader natuurlijk wel jammer, maar hij geniet toch wel en wij ook. We doen alles lekker rustig aan. De daginvulling bestaat uit een korte wandeling met kinderwagen en rollator, spelen op de kermis of in de indoorspeeltuin, op zoek naar een plek om te lunchen of te dineren, dan terug naar de boot voor de (middag)slaapjes van Jesse en opa. Daarna weer op pad.

Weymouth is het plaatsje waar in juli de Olympische Spelen worden gehouden voor wat betreft de watersport. We zien dagelijks het Franse team uitvaren om te trainen. Ook bij windkracht 8 zijn zij op het water te vinden.

We boffen dat precies in het weekend dat wij er zijn de jaarlijkse reünie van veteranen wordt gehouden. Op het strand wordt de landing in Normandië nagespeeld. Heel spectaculair, gelukkig vallen er geen doden. Er is een optocht met oude legervoertuigen en een parade. In Engeland worden militairen op handen gedragen, ze krijgen veel respect. In de Eerste en Tweede Wereldoorlog zijn er veel soldaten gesneuveld. Ook nu neemt Engeland natuurlijk nog actief deel in Afghanistan. Jesse mag met Sergant Slingsby op de foto. Jesse doneert gelijk zijn spaarcentjes.

In de haven liggen we dubbeldik. Voor ons hebben we uitzicht op het tallship The Pelican of London, welke tijdens Sail 2010 in Amsterdam was. Achter ons ligt het opleidingstallship Royalist. Voor Jesse het piratenschip, maar dat komt door Pieter van de Ostrea die dat schip eerder in Cowes zo noemt. Er komt iedere week een nieuwe bemanning van 'sea cadets' aan boord. Ze klimmen in de touwen en wij staan er van te kijken hoe jong ze zijn. Of wij worden gewoon oud.

De laatste dag in Weymouth doen we ook nog even de was en schrobben het dek, terwijl opa ondertussen met Jesse in de draaimolen gaat. De auto's waren gisteren nog stoer, maar vandaag toch een beetje kinderachtig. Jesse heeft zijn zinnen gezet op de flightsimulator, dus zijn papa wordt opgetrommeld. Hij vond het prachtig, uiteraard wel bij papa op schoot.

Ondanks de wind uit de verkeerde richting gooien we vandaag los om naar Torquay te varen.

Boten met kinderen mogen Sharky's in Weymouth niet overslaan

Via het dure Poole belanden we in het Olympische Weymouth

Na een kleine dag in Yarmouth te liggen dient het mooie zeilweer zich aan en gooien we los om naar Poole te varen. Gezien de lichte wind een mooie kans om de nieuwe gennaker eens te proberen, en dat blijkt een groot feest. In 7 knopen wind varen we 6 knopen door het water, dat is een mooi resultaat vergeleken met de normale zeilen. Aangezien we de stroom mee hebben zijn we zo in Poole. Ook kapitein Carel keurt het zeil goed;-)

Tijdens deze toch passeren we The Needles, een mijlpaaltje voor de meeste zeilers.

In Poole betalen we de hoofdprijs voor een weliswaar mooie ligplaats, en is het tot laat onrustig op de kade vanwege een bijeenkomst van zo'n honderd motorrijders. Al met al valt Poole als plaatsje ons een beetje tegen en aangezien we met een kinderwagen en rollator liever nog niet ankeren besluiten we door te varen naar Weymouth. Het weer gaat ook omslaan, dus het is de laatste kans voorlopig. Ook deze tocht verloopt voorspoedig, al is het nog even schrikken wanneer er vele kanonschoten klinken vanuit de richting van Lulworth Cove. Er blijkt daar veel geoefend te worden en ik was vergeten het schema van tevoren even te bekijken.

In de stad waar tijdens de Olympische Spelen de zeilwedstrijden gehouden zullen worden gaan we in ieder geval een dag of vier liggen. Tot die tijd zijn de voorspellingen te ongunstig om verder te varen. Maar de eerste indruk van Weymouth is dermate goed dat we daar geen probleem mee zullen hebben. Ook onze bootsleutels zijn weer terecht, door de Ostrea achtergelaten op het havenkantoor. Nogmaals dank daarvoor!

Lekker dagje om langs The Needles te varen

Mooi plekje om te wachten tot de bakker het brood klaar heeft

Overal ter wereld (nood)berichtjes kunnen sturen en ontvangen

Voor het tochtje van vandaag, van Lymington naar Yarmouth, is het niet nodig, maar aangezien we met de boot ook op plekken kunnen komen waar er geen wifi, VHF of mobiele telefoon ontvangst is moeten we uit veiligheidsoverwegingen toch een andere oplossing hebben. Gelukkig zweven er verschillende satellietsystemen boven de aarde, één daarvan is Iridium. DeLorme heeft net een slim apparaatje op de (nu ook Europese) markt gebracht dat ons in staat stelt om via die satellieten overal ter wereld tekstberichten, emails, locatie-updates en tweets te kunnen versturen en ontvangen. De inReach for Smartphones werkt simpel via Bluetooth en een app op de iPhone, iPad en/of Android. Het is makkelijk draagbaar, drijft en is waterdicht. Carel, de vader van Nicole, bracht het apparaatje gisteren mee uit Nederland en vandaag ben ik gaan testen.

Naast het kunnen versturen en ontvangen van berichtjes, heeft het apparaat ook een grote SOS-knop voor het geval dat we hulp nodig mochten hebben. Wanneer Jesse die per ongeluk indrukt dan rukken de reddingsdiensten uit, ongeacht waar we zijn. Gelukkig zit er een kinderslot op en zullen ze eerst nog even vragen wat er precies aan de hand is door een berichtje te sturen;-)

Satelliettelefoons waarmee je vergelijkbare dingen kunt zijn er natuurlijk al veel langer, maar deze oplossing kost een heel stuk minder. 250 euro voor het apparaat, en (vanaf) 8 euro per maand voor het abonnement. Als je er meer over wilt weten kun je altijd op mijn oude weblog terecht waar Ben Ellison je tegenwoordig helemaal op de hoogte zal houden.

Oranje vlaggetjes kunnen weer onder het bed

De afgelopen dagen worden we al steeds vaker uitgelachen naar aanleiding van de niet al te beste prestaties van Oranje op het EK 2012. De Engelsen hebben steeds meer lol, niet in de laatste plaats vanwege hun eigen onverwacht redelijke prestaties. Maar goed, Nicole blij, want het irritante gewapper van de plastic vlaggetjes bij harde wind zullen we in ieder geval tot aan het WK 2014 in Brazilie niet meer horen;-)

En harde tegenwind hebben we genoeg vandaag, op weg van Buckler's Hard naar Lymington waar we nu liggen. Op het kaartje hieronder zie je mooi de route die we afleggen, het is een heerlijk dagje varen op de Solent, met veel zon en stevige wind.

Jesse heeft iets meer problemen met deze route tegen de wind en golven in, hij valt al snel in slaap bij Nicole op schoot. 30 seconden in de speeltuin en hij is er weer helemaal bij;-)

Met de bus, varen naar Beaulieu, veel wind en wandelen

Cowes bevalt ons heel goed. Het sfeertje is top en er is veel te zien, waaronder de mooie J-klasse schepen die aan het verzamelen zijn voor enkele regatta's in de buurt. Op onderstaande foto zie je er één varen, maar volgens Jesse zijn de snelvarende veerboten veel interessanter;-)

In Cowes hebben we vanuit de kuip goed zicht op het bus- en veerbootsation en dus wil Jesse zo'n 10x per dag met de bus op pad. "Bus in" is dan het commando. Aangezien we Cowes moeten verlaten op vrijdag vanwege de Britse IRC-kampioenschappen pakken we op donderdag de bus voor een rondje eiland. Het liefst zo vaak in de bus dat zelfs Jesse weer naar de boot wil. En dat lukt. Een speeltuin in Newport, warme chocolade in Yarmouth, en klimmen bij de The Needles is voldoende om Jesse de bus niet meer in te krijgen.

Op vrijdagochtend vertrekken we op tijd uit Cowes voor een kort tochtje naar de Beaulieu River, om prachtig te gaan liggen bij Buckler's Hard. De voorspelde wind is hard, windkracht 8, en met de genua deels uitegrold motorzeilen we naar de monding van de rivier. De rivier zelf is prachtig, met hele mooie landhuizen en vele leuke bootjes. Wanneer we net een droge periode krijgen leggen we aan en gaan we na een lekkere lunch in de Yachtmans Bar van het Master Builder's Hotel direct een lange wandeling naar Beaulieu maken. Ook weer een typisch Engels plaatsje waar we ons goed vermaken voordat we het modderpad langs de rivier aflopen op weg terug naar de boot.

Gezien de voorspelde storm voor zaterdag, zullen we zondag pas vertrekken vanaf Buckler's Hard, hoogstwaarschijnlijk naar Lymington zodat Carel, de vader van Nicole, daar aan boord kan komen om tien dagen met ons mee te zeilen richting de West Country.

Twee dagen genieten van de rust en het mooie uitzicht op de Beaulieu rivier bij Buckler's Hard

En toch was het gezellig gisteren;-)

Een van de leukste dingen van het 'vertrekken' is het tegenkomen van anderen die net als wij ook een lange periode van voorbereiding en dromen hebben gekend. Zonder elkaar te kennen is er direct veel gemeenschappelijk, en is het dus ook al snel gezellig. De Ostrea hadden we al eens ontmoet op een bijeenkomst met vertrekkende kinderen, en Maarten en Thea van de Nostress op de jaarlijkse Vertrekkersdag van Zeilen.

Met de Ostrea spreken we af om met de nog nauwelijks gebruikte bijbootjes de Medina rivier af te zakken richting de Folly Inn, een pub met een heerlijk terras uitkijkend over de brede rivier met daarin talloze afgemeerde bootjes. Waaronder de Nostress. De zon schijnt eindelijk weer eens, en het duurt niet lang of ook Maarten en Theo verschijnen op het terras.

Met een schuin oog kijken we bij elke bestelling aan de bar even mee met de wedstrijd Denemarken - Portugal, en langzaam begint ook bij ons de Oranje-spanning op te bouwen. Tijd om iedereen te laten eten, met name de kleintjes, zodat we snel terug kunnen varen naar de boten voor het kijken van de wedstrijd Nederland - Duitsland.

Aan boord van de Ostrea is het vervolgens een gezellige drukte met zes volwassenen die voetbal willen kijken terwijl vier kleine kinderen moeten gaan slapen. Het wedstrijdverslag hoef ik hier niet op te schrijven, maar ik overweeg de oranje accessoires toch maar wat minder zichtbaar te maken de komende dagen;-) Ook de boottaxi's zijn zeer teleurgesteld en willen niet meer varen, dus na een donker tochtje om Maarten en Theo weer terug te brengen ligt iedereen al in bed. De Ostrea en de Nostress kennen de Engelse zuidkust erg goed en gaan donderdag vroeg op pad om richting Dartmouth te varen. Voor ons is deze kust nieuw, dus wij doen het wat langzamer. Al zullen we zeker Dartmouth aan moeten doen aangezien onze bootsleutels nog op de Ostrea liggen;-)

Bezoek uit India en andere Nederlandse vertrekkers

Een week geleden schrijf ik in een Facebook-berichtje naar een vriend in Nepal dat ik in Engeland ben. Ruchi, een goede vriendin van mij uit India, ziet dit en neemt  gelijk contact op. Mohit en zij komen toevallig ook naar Engeland en willen ons graag ontmoeten. We spreken af in Swanwick waar we vanwege de vele regenval inmiddels in een modderpoel liggen.

’s Morgens gaan Yme, Jesse en ik nog boodschappen doen bij de Tesco. De wandeling ernaar toe duurt toch iets langer dan gedacht, ruim drie kwartier met name heuvel op. Maar we zijn net op tijd weer terug in de haven voordat Ruchi en Mohit arriveren. Ik dacht altijd dat de Tesco alleen een benzinepomp was, maar het is een enorm grote supermarkt. Met een hele uitgebreide glutenvrije afdeling. Helaas moeten we nog een heel stuk terug wandelen, dus ik houd me in.

Het is geweldig om mijn vrienden, Ruchi en Mohit, die ook aan de AMFI hebben gestudeerd en een paar weken bij mij hebben gewoond, na al die jaren weer te zien. Het voelt zo vertrouwd. We hebben een lekkere lunch bij The Boat House, intussen ons favoriete restaurant in de buurt geworden. Ik bestel mijn derde groentespies met knoflookmayonaise van de week. Yme dreigt om nu toch echt in de andere hut te gaan liggen. Het weer is prima, eindelijk droog, dus we besluiten om naar Cowes te zeilen. Mohit, Ruchi en Aanya gaan mee. Het is voor hun de eerste keer dat ze op een zeilboot zitten. Ze vinden het heerlijk en wij ook. Jesse geniet duidelijk van de aanwezigheid van Aanya, de vier jaar oude dochter van Mohit en Ruchi. Hij kijkt zelfs een beetje treurig als we ze weer bij de ferry afzetten. “Hhhuisss…”, zegt hij beteuterd. Ook ik heb het weer lastig met het afscheid nemen.

Gelukkig voor ons, zien we even later de Ostrea binnenvaren. Een andere Nederlandse vertrekkersboot, met mijn Wordfeud-maatje Sabine, haar man Pieter, en drie dochters Mare, Katie en Pien. Bij een drankje als de kids liggen te slapen weten we Pieter ervan te overtuigen dat het ondanks het lekkere zuidoostenwindje geen kwaad kan een dagje langer in Cowes te blijven, kunnen we samen voetbal kijken. Want dat zou best wel eens spannend kunnen worden....

(in English below) 

Mooi plekje in de beroemde Cowes Yacht Haven gekregen

De dag bestaat vandaag uit regen, speelgoed, voetbal, de was en nog meer regen

Op weg naar de Vrolijke Zeiler

Terwijl Jesse en ik de hele familie skypen zeilt Yme de boot al slalommend door de vele wedstrijdbootjes voor de wind over de Solent naar de monding van de River Hamble. Wij snappen nu waarom dit gebied het zeilmekka van Engeland wordt genoemd. Aan de River Hamble liggen meerdere havens en je ziet alleen maar boten om je heen. Wij proberen het bij de tweede marina die aan het dorpje Hamble zelf ligt. Helaas vol voor vandaag, voor wat betreft de catamaranplekjes dan... We passeren een ander zeiljacht en de schipper wenst ons veel succes met het vinden van een plekje met onze maat boot. Fijn. Bij de laatste haven, de Swanwick Marina, gaan ze kijken of er toch niet nog een plekje voor ons te vinden is. Na een kleine tien minuten worden we weer opgeroepen via de marifoon en krijgen we plek X20 toegewezen. We volgen V, W, X 1, X2 … X17, X18, X19, maar waar is nu X20? Het kan de plek achter X19 zijn, maar dan blokkeren we wel meteen de gehele doorvaart en moeten we vlak langs de brug draaien op een ondiep plekje. We proberen het, en zien dan dat er geen X20 staat dus we besluiten de haven weer op te roepen. Daar zeggen ze geen X19 te kennen, en hun X20 bevindt zich helemaal aan de andere kant van de haven, nog voor de A-stijger. Tja, Engelse logica?

Het voordeel van zo’n omweg, is dat we een leuke pub aan de overkant zien: de Jolly Sailor. Bekend uit een Nederlandse pilot, maar ook genoemd door verscheidene andere zeilers die we op weg naar de Solent tegenkomen. We springen van de boot, zo gauw deze ligt aangemeerd en wandelen naar Jolly Sailor. De wandeling ernaartoe is ook de moeite waard. Veel bomen, heuvelachtige straatjes en paadjes en huizen met prachtige Engelse tuinen. De Jolly Sailor blijkt een heerlijk sfeervolle plek met mooi uitzicht op de rivier, en op de kaart staan lekkere gerechten. Helaas hebben we al geluncht dus houden we het bij iets kleins.

Jesse moet zo onderhand wel een slaapje gaan doen, dus we vertrekken weer. Al hadden we hier makkelijk een paar uurtjes kunnen doorbrengen. We wandelen door het wijkje en hebben mooi uitzicht op de River Hamble. In totaal maken we een wandeling van ruim drie uur, met uiteraard een tussenstop in de speeltuin zodat Jesse nog even kan schommelen met een Engelse dame van gelijke leeftijd.

Het is maar goed dat ik Yme bij mij heb, want zonder Yme had mijn wandeling zeker nog een paar uur langer geduurd. Mijn gevoel voor richting is totaal weg. Gelukkig hebben we op de boot een kompas.

Weer terug in de haven eten we een hapje bij “The Boat House Cafe” en kijken we de wedstrijd Italië tegen Spanje. Hierna nemen we een douche in de familiedouche en kijken we de wedstrijd Ierland tegen Kroatië op de boot. Buiten is het weer druilerig, regen, regen en nog eens regen. Dus of we morgen zin hebben in een nat pak…

Voetbal kijken en nieuwe plek zoeken

De hele dag waren we bezig met oranje versieringen en het zoeken van de juiste plek om de wedstrijd tegen Denemarken te kijken. Wij hadden uiteindelijk net zoveel moeite om Jesse stil op de bank te laten zitten tijdens de wedstrijd als dat Nederland moeite had met de Denen. Lukte niet dus. Morgen weer wat minder wind hier en dus op weg naar Cowes of de Hamble River, hopelijk een plekje zonder al te veel Duitsers voor het rustig kunnen bekijken van de volgende wedstrijd...;-)

Jesse leert vast wat hij straks met snorkelen nog veel vaker en mooier zal zien

Het Oranje Legioen arriveert in Portsmouth

Mooi uitzicht op de Spinnaker Tower

Naar oude Engelse bootjes kijken blijft ook een leuke bezigheid wanneer we niet kunnen varen

Aangekomen in de Solent

Hoewel we gisteren pas in Brighton aankomen besluiten we vanochtend om toch maar direct door te varen naar Chichester, dat is het plan althans. De voorspellingen voor de komende week zijn slecht, met harde wind uit het zuidwesten, en daar hebben wij dus niets aan. In de Solent kun je wel makkelijk van de ene leuke plek naar de andere, met voldoende beschutting van onder andere het eiland Wight. Vandaag komt de wind uit het zuiden, net goed genoeg om zeilend onze bestemming te bereiken.

De tocht gaat snel, we tikken af en toe de 11 knopen over de grond aan. Maar de golfslag is vervelend, Het Kanaal lijkt hier wel een grote klotsbak. Jesse denkt er net zo over, en nadat gisteren Nicole een emmertje vulde, gaat Jesse vandaag al puzzelend op de iPad voor het eerst in zijn leven over z'n nek. En dat is even schrikken;-)

Op deze website (of via het menu boven) kun je bijna altijd zien waar we ons bevinden, meestal ook tijdens het varen. Het plaatje geeft tevens aan hoe we precies varen. En nee, ik lig niet te slapen als we daar bijna op Wight aanspoelen, maar vanwege het snel veranderende weer durf ik het toch niet aan om via het droogvallende kreekje naar Bembridge te varen. Ook Chichester hebben we al afgeschreven vanwege de onbekendheid met het water, en dus proberen we het in Portsmouth. De entree is spectaculair, we varen af en toe met 10 knopen surfend op een golf de haven binnen, maar liggen praktisch stil vanwege de sterke uitgaande stroming. Een heel aparte gewaarwording. De eerste haven, Gunwharf,  is vol, en dus meren we af in de wat minder gezellige Gosport Marina. De komende twee weken blijven we hier in de buurt, op zoek naar leuke (anker)plekjes. De 17e arriveert de vader van Nicole, dan gaan we op weg naar de West Country.

Een emmertje vol

Wat ging er mis? Het is vanochtend zo koud, dat we besluiten om iets later te vertrekken en dus hoogstwaarschijnlijk een kortere trip zullen varen. We lunchen bijtijds en wachten tot we de stuurboord sluis kunnen nemen vanwege de windrichting. In de sluis hebben we een hoop aanspraak met mensen op de kant. Een meisje van Jesse's leeftijd zwaait vrolijk, maar Jesse heeft alleen oog voor zijn auto's. Aan de andere kant staat een echtpaar die mij verwonderd vragen of wij deze grote zeilboot echt maar met zijn tweeën bemannen. We krijgen een en al respect van de omstanders. Na onze ervaring in de Veerse sluis, is iedere sluis toch weer spannend. Gelukkig is Yme een geweldige kapitein en ik luister heel goed als matroos, we zijn al een goed team. Als we alles er weer zonder kleerscheuren vanaf brengen, voel ik me weer trots.

Op zee hijsen we de zeilen. Yme heeft uit voorzorg een rif gezet. De voorspellingen waren erg wisselend. De wind waait lekker en de boot vaart met een knoop of 8 (door het water; 10 over de grond) richting Beachy Head. Een stijle rots, die bekend is vanwege het grote aantal zelfmoorden dat er gepleegd wordt. Ik geef Jesse een fles en breng hem naar bed. Hoe moe hij ook is, hij wil niet slapen. Samen met hem kijk ik naar Beachy Head en dan gaat het mis.

Mijn maag keert zich om, ik krijg het koud en heb hoofdpijn. Ik wankel naar boven en ga in de salon op de bank liggen. Yme geeft mij een emmer, maar die lijk ik toch niet nodig te hebben. We besluiten de taken om te wisselen. Ik ga op de uitkijk en Yme bekommert zich om Jesse. En dan... een emmer vol. Als Yme weer buitenkomt, ruikt hij het gelijk. "Als ik nu op Beachy Head had gestaan, was ik gesprongen", zeg ik om mijn gevoel van onbehagen te bekrachtigen. "Kijk, daar ligt Brighton al", stelt Yme mij gerust. Ik ga onder twee dekens liggen en dommel langzaam in. Ik droom over mooie warme stranden, ruizende palmbomen en helderblauwe wateren. Als ik wakker wordt, zijn we nog maar twintig minuutjes van Brighton vandaan. Zo gauw ik voet aan wal zet, ben ik alles vergeten. Dit was een mooie tocht.

De kleine knuffels hebben ook recht op een goed uitzicht

De motorzeilende thuisbioscoop is onderweg van Dover naar Eastbourne